Johan’s Lodge is een beetje van alles. Het is in de eerste plaats de droom en het project van Johan Reygaerts (°1954) die de afwerking niet meer meemaakte: hij kwam op 1 november 2005 om bij een ongeval. Als reisjournalist reisde hij letterlijk van de Noord- tot de Zuidpool en rond de evenaar. Hij publiceerde daarover in talrijke kranten en tijdschriften. De wereld was zijn en ons dorp, Johan’s Lodge zou de wereld in het dorp worden.

Voor Johan moest een Lodge een oord zijn waar men zich vanaf het binnenkomen op vakantie voelt, ook al is het maar om een glas of een koffie te drinken.

Dat is dan ook meestal de eerste reactie van bezoekers: het is hier precies vakantie. De opstelling rond het terras, de loggia en gaanderijen, de kleuren en vooral het mooie open zicht op de Vlaamse Ardennen zorgen voor een vakantiegevoel.

Johan’s Lodge is ook een afspiegeling van zijn reizen.

Elke kamer heeft een eigen thema – boten, treinen, de Mekong, Fiji, Afrika, Rome, Japan. Verder nog het zaaltje Antarctica en de Maghrebijnse ontbijtruimte met haar kunst- en reisbibliotheek.

Op het terras en vooral de loggia is het helemaal vakantie, een beetje exotisch aangekleed en met zicht op de kleuren van de Vlaamse Ardennen.

Sinds 1910

Op deze plaats opende Emma Valcke, echtgenote van schrijnwerker Marien De Pauw, in 1910 een café. De schrijnwerkerij werd na de dood van Marien in 1945 voortgezet door zijn zoon Henry.

Emma zou er café houden tot aan haar dood in 1978, samen met haar dochter, Zoë De Pauw. Café De Pauw was tientallen jaren een begrip in de streek, tot aan de dood begin 1999 van Zoë.

Als neef en erfgenaam van Zoë stond ik voor de vraag: wat te doen met café, huis en schrijnwerkerij? Mijn vriend Johan had er een antwoord op: zijn droom was allang ooit een eigen koffiehuis uit te baten. Tijdens zijn reizen had hij honderden koffiehuizen geobserveerd, hij wist wat hij wou.

Maar het pand was wel wat groot voor alleen maar een koffiehuis. Waarom van de schrijnwerkerij geen zaal maken. En achteraan een terras. En waarom geen gastenkamers in hoofd- en bijgebouwen.

Johan volgde intussen met veel enthousiasme de opleiding tot meester-kok en maître-d’hôtel en haalde die twee diploma’s. Hij was er klaar voor. Tot het noodlot op 1 november 2005 toesloeg en Johan bij een ongeval in Sint-Agatha-Berchem omkwam.