Johan’s Lodge is een beetje van alles. Het is in de eerste plaats de droom en het project van Johan Reygaerts (°1954) die de afwerking niet meer meemaakte: hij kwam op 1 november 2005 om bij een ongeval. Als reisjournalist reisde hij letterlijk van de Noord- tot de Zuidpool en rond de evenaar. Hij publiceerde daarover in talrijke kranten en tijdschriften. De wereld was zijn en ons dorp, Johan’s Lodge zou de wereld in het dorp worden.

Voor Johan moest een Lodge een oord zijn waar men zich vanaf het binnenkomen op vakantie voelt, ook al is het maar om een glas of een koffie te drinken.

Dat is dan ook meestal de eerste reactie van bezoekers: het is hier precies vakantie. De opstelling rond het terras, de loggia en gaanderijen, de kleuren en vooral het mooie open zicht op de Vlaamse Ardennen zorgen voor een vakantiegevoel.

Johan’s Lodge is ook een afspiegeling van zijn reizen.

Elke kamer heeft een eigen thema – boten, treinen, de Mekong, Fiji, Afrika, Rome, Japan. Verder nog het zaaltje Antarctica en de Maghrebijnse ontbijtruimte met haar kunst- en reisbibliotheek.

Op het terras en vooral de loggia is het helemaal vakantie, een beetje exotisch aangekleed en met zicht op de kleuren van de Vlaamse Ardennen.

Sinds 1910

Op deze plaats opende Emma Valcke, echtgenote van schrijnwerker Marien De Pauw, in 1910 een café. De schrijnwerkerij werd na de dood van Marien in 1945 voortgezet door zijn zoon Henry.

Emma zou er café houden tot aan haar dood in 1978, samen met haar dochter, Zoë De Pauw. Café De Pauw was tientallen jaren een begrip in de streek, tot aan de dood begin 1999 van Zoë.

Als neef en erfgenaam van Zoë stond ik voor de vraag: wat te doen met café, huis en schrijnwerkerij? Mijn vriend Johan had er een antwoord op: zijn droom was allang ooit een eigen koffiehuis uit te baten. Tijdens zijn reizen had hij honderden koffiehuizen geobserveerd, hij wist wat hij wou.

Maar het pand was wel wat groot voor alleen maar een koffiehuis. Waarom van de schrijnwerkerij geen zaal maken. En achteraan een terras. En waarom geen gastenkamers in hoofd- en bijgebouwen.

Johan volgde intussen met veel enthousiasme de opleiding tot meester-kok en maître-d’hôtel en haalde die twee diploma’s. Hij was er klaar voor. Tot het noodlot op 1 november 2005 toesloeg en Johan bij een ongeval in Sint-Agatha-Berchem omkwam.

Decoratie

Voor de Lodge wilden we zoveel mogelijk het "erfgoed" behouden. Zoals de structuur van het schrijnwerkersatelier, de vloeren en plafonds van het café, het "kiekenkot" (achterbouw),

Maar de Lodge moest ook een weerspiegeling zijn van Johans en onze reizen. Johan wou trouwens een aparte naam voor het café, gewoon "De wereld".

Dat idee weerspiegelt zich in de kamers, elk rond één thema - Fiji, Afrika, Rome, Japan, Titanic, Orient Express, Mekong - en in de naam van de kleine vergaderzaal, Antarctica.

Johan verzamelde honderden decoratieve elementen, een deel ervan bracht hij mee van op reis, andere zijn autochtone werken van hier. Wel teveel om allemaal in de Lodge te etaleren.

Het is dus een selectie geworden. Onderweg naar het terras een oude kaart (1840) van Boucle-Ste-Blaise - lang de officiële naam van het dorp. Dat was nog zo bij de opstelling van het elektriciteitsplan (1925) dat in het rooksalonnetje hangt.

Posters met werk van de bekende Brusselse striptekenaar Schuiten hangen in café en zaal - in gezelschap van werk van Jacques Martin. Op de piano in de zaal staat een ' baobab' , een Afrikaanse boom, een uniek werkstuk van 15 kilo dat een artiest uit Ouagadougou maakte voor enkele van onze vrienden. Aan het plafond: lusters met melkflessen van de Melkbrigade.

In de zaal een werk waar Johan fier op was, een schilderij van Tuyen , bekend Vietnamese kunstenaar, vriend van Picasso. Hij won er in 1949 een hoge prijs mee in Praag. Aan de trap oude schetsen van Johans geboortestad G eraardsbergen (een uit 1680) en oude prenten van Oudenaarde en Zottegem. Het behangpapier in het café is van de helft van vorige eeuw.

De toiletten zijn niet vergeten, opgesmukt met portretten van Amerikaanse presidenten met een merkwaardig hoofddeksel, het werk van de anarchistische artiest en provocateur Jan Bucquoy. Die raakte bevriend met Johan toen die nog de tapkraan van de legendarische Dolle Mol in Brussel bediende.

De ontbijtruimte is aangekleed met tegelmozaïeken uit Tunesië en allerlei objecten uit Noord-Afrika en het Midden Oosten.

In Antarctica komen elementen uit het Zuidpoolgebied waaraan Johan zijn hart had verloren.

Dan zijn er de kamers, met in Rome met etsen van de bekendste piazza's. Fiji met inlandse werken die Johan meebracht; in Afrika decoratie uit Zimbabwe en Botswana. Japan is opgesmukt met prenten uit Japan en de rest van het Verre Oosten. De treinkamer met enkele posters en decoraties van de Orient Express collectie. In Mekong prenten uit Vietnam en Cambodja. In Titanic elementen die herinneren aan de talrijke cruises die Johan maakte.

Voor terras en tuin schafte hij een verzameling arduinen en marmeren stukken aan uit China. Daaronder ook een marmeren fontein die later in de nog aan te leggen tuin komt.

Op de loggia is het dan meer een bonte mengeling, met zicht op het unieke kader van de Vlaamse Ardennen.